از زمان رها میشم وقتی این نوا رو گوش میدم.در زمان سفر می کنم.همیشه به آقای همسر می گم این آدم یک کار خوبی کرده که آنقدر صداش به دل آدم می شینه.

دلم برای قرارهامون تنگ شده،قرار هایی که هیچ وقت بهش پایبند نبودم...

ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن...

ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن...

ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن...

ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن...

نمیتوانم ضمیری برای مخاطب نوشته هایم انتخاب کنم.کلمه ها درخور شان نیستند.با ابهت تر است از "تو" ، رفیق تر است از "شما"،حاضر تر است از "او".

کاش مخاطب عزیزتر از جان نوشته هایم...

کاش...

کاش...

من بی مایه که باشم که خریدار تو باشم

حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

نه روزی هست که خیلی کارم زیاده.از صبح زود تا عصر میرم مدرسه و وقتی برمیگردم واقعا خستم.نه روزه،با این که یک روزهایی، روز کاری تو نبوده،صبح زود،بیدار شدی و همراه من اومدی و تا بعد از ظهر کنارم موندی.نه روزه که من سرشارم از مهرورزی های تو.امروز توی اوج خستگی م،وقتی پیشنهاد بستنی "داداش علی" رو دادی،خیلی خوشحال شدم.خیلی بهم چسبید.نه فقط آیس پک نسکافه ای،این که حواست هست...این که انقدر آرام و دریایی..

شرح غم هجران تو هم با تو توان گفت...

یک لحظه حتی چشم از من برنداری

من با نگاهت زنده ام باور نداری؟

باور نداری پلکی از من چشم بردار

آن وقت می بینی مرا دیگر نداری...

حال وصف ناپذیر خوب امروزم را،مدیون گفتگوی کوتاه دیروزم هستم با تو.دیروز،به وقت آخرین یکشنبه ی ماه ذی القعده.امروز بهار بهار بودم....

حال خوبم را مستدام کن